![]()
استاپلر یا هموروئید پکسی (pph) یکی از روشهای درمان سرپایی این بیماری است. استاپلر در دسته روشهای کمتر تهاجمی درمان این بیماری قرار دارد و با استفاده از ابزاری مخصوص و تحت بی حسی انجام می شود.
بیماری بواسیر یا هموروئید از مهمترین بیماریهای نشیمنگاهی است. این بیماری در اثر تورم و گشاد شدن عروق مقعدی ایجاد می شود. عامل بواسیر را می توان وارد آوردن فشار به مقعد در اثر عوامل مختلفی مانند یبوست، رابطه مقعدی، فشار آوردن مقعد هنگام دفع و …. عنوان کنیم. درمان بواسیر بسته به نوع بیماری و شدت آن متفاوت است، درمان با استاپلر یکی از روش های درمان این بیماری است، که در ادامه به آن می پردازیم :
![]()
استاپلر معمولاً در درمان هموروئیدهای داخلی درجه ۳ و ۴ با عود مکرر کاربرد دارد. در این روش که با استفاده از ابزاری مخصوص انجام می شود، در ابتدا عروق هموروئیدی به نقطه ای بالاتر منتقل می شوند و در مرحله بعد این عروق با استفاده کش بسته می شوند. با این روش خونرسانی به عروق متوقف می شود در نتیجه بافت از بین رفته و دفع می شود.
این روش درمانی در مقایسه با جراحی محبوب تر است، زیرا دردسر کمتری داشته و بدون نیاز به تیغ جراحی انجام می شود.
از مزیت های استاپلر می توانیم به این موارد اشاره کنیم:
مهمترین عوارضی که ممکن است بعد از درمان با استاپلر ایجاد شود؛ عبارتند از :
به سبب بروز عوارض مختلف معمولاً درمان با استاپلر توصیه نمی شود. زیرا ممکن عوارض جبران ناپذیری مثل آسیب دائمی به مقعد را به همراه داشته باشد. این امر موجب می شود بیمار ملزم به جراحی کولوستومی و یا همان جراحی برداشت مقعد شود.
با پیشرفت علم پزشکی، روش های بهتری نظیر لیزر درمانی جایگزین استاپلر شده که هیچ یک از مشکلات و عوارض درمان با استاپلر را به همراه ندارد. در ضمن این روش در مقایسه با جراحی نیز خطر عود مجدد بیشتری دارد.
رعایت این مراقبت ها می تواند ریسک ابتلا به عوارض درمان استاپلر را کاهش دهد. به علاوه این مراقبت ها می تواند از عود مجدد بیماری جلوگیری نماید. مراقبت های بعد از درمان بواسیر یا هموروئید با استاپلر به این شرح است:
منبع: کلینیک نوین
هموروئید یا بواسیری که با روش های خانگی و بدون جراحی از بین نیم روند نیاز به روش های پزشکی و جراحی دارند. اگر بواسیر به مرحله ای رسیده باشد که از مقعد بیرون زده باشد, پزشک بواسیرهای بیرون زده را می تواند با روش هایی قطع کند. برای این کار لازم است قبل از جراحی, ناحیه موردنظر به صورت موضعی بیحس شود.
عمل رایج با جراحی بواسیر به وسیله روش هموروئیدکتومی است که دارای انواع هموروئیدکتومی باز و بسته, استاپلر, بستن باند لاستیکی و اسفنگتروتومی داخلی-جانبی است. در این عمل بیمار برای متوجه نشدن درد عمل, بیهوشی عمومی یا بیحسی موضعی را تجربه خواهد کرد.
هموروئیدکتومی باز: برجستگی های بواسیر مثل روش هموروئیدکتومی بسته بیرون آورده می شود، با این فرق که محل بریدگی در چپ بوده و برش نیز باز گذاشته می شود. به همین خاطر بعد از عمل, احتمال عفونی شدن جای زخم وجود دارد.
پس باید در محل انجام دادن این عمل کاملا دقت کرد تا تمیز و بهداشتی باشد. غالبا برای اینکه نتیجه بهتری گرفته شود روش باز و بسته هموروئیدکتومی را به صورت ترکیبی انجام می دهند.
هموروئیدکتومی استاپلر (جراحی پرولاپس و هموروئید – PPH): این روش اصلی ترین روش درمان با جراحی بواسیر است و نسبت به روش های دیگر درد کمتر, سرعت بیشتر و زمان بهبودی سریعتری دارد.
برای کسانی که بواسیر درجه ۳ و ۴ دارند و کسانی که ریسک عمل آنها بالاتر است این روش کاملا توصیه می شود. این روش را با نام های روش لونگو و روش برای پرولاپس و هموروئید نیز شناخته می شود.
اسفنگتروتومی داخلی-جانبی: این روش نیز با باز کردن ماهیچه اسفنگتر داخلی کانال مقعدی برخی مواقع با هموروئیدکتومی به صورت یکجا انجام می شود. این روش در بیمارانی با فشار وارد شده زیاد به اسفنگتر در وضعیت استراحت کاربرد دارد. این درمان به منظور کم کردن درد بعد از عمل نیز به کار می رود.
هموروئیدوپکسی: در این روش از دستگاه منگنه ای ویژه ای کمک می گیرند که بدون هیچ برشی, بواسیر را درمان می کند و خودش جای زخم را هم می بندد. این عمل هم درد کمتری داشته و فقط هزینه درمان آن زیادتر است و احتمال بازگشت بواسیر با این روش وجود دارد.
منبع : دکتر با تو
مطالب مرتبط :
کیست درموئید یکی از تودههایی خوش خیم از انواع کیستهای تخمدان است. این توده به علت دارا بودن موادی از جمله مو و غضروف و چربی و دندان با این نام شناخته میشود و بر اثر بقایای مواد ژنتیک یا سلولهای بنیادی ایجاد میشود که منشاء این سلولها به دوران جنینی بازمیگردد در واقع میتوان گفت کیست ناشی از اختلالی در تکامل بافت پوست در دوران جنینی ایجاد شده و معمولاً در دوران کودکی تا بزرگسالی قابل مشاهده نخواهد بود. این بیماری اکتسابی و عفونی نبوده و بیشتر در زنان با سنین ۲۰ الی ۳۰ مشاهد میشود.
در صورت رشد ناهماهنگ لایههای پوست در لایه اپیتلیوم فضایی کیسه مانند ایجاد شده در نتیجه ساختارهای پوست در این ناحیه به دام میافتند و کیست ایجاد میشود. دیواره سلولی این کیست مشابه ساختار خارجی پوست و دارای فولیکولهای مو، غدد عرق و گاهی مو، دندان یا عصب است. کیست درموئید دارای دو نوع خوش خیم و بدخیم است که در اغلب موارد خوش خیم است.
تفاوت کیست مویی پایین کمر با کیست درموئید
گاهی ممکن است کیست مویی با کیست درموئید اشتباه گرفته شود که درایت و مهارت پزشک معالج میتواند احتمال بروز این خطا را محدود کند.
مهمترین تفاوتهای کیست مویی با کیست درموئید به این شرح است:
با توجه به تفاوتهایی که این دو بیماری دارند اما تشخیص این ضایعه برای بیمار امکانپذیر نیست و مراجعه به پزشک متخصص برای تشخیص و معاینه دقیق الزامی است.
علائم بیماری کیست درموئید
اکثر فیستول های مقعدی هیچ راه درمانی به جز جراحی ندارند. پس لازم است که بیماران در مورد روند جراحی فیستول مقعدی اطلاعات داشته باشند.جراحی فیستول مقعدی بوسیله پزشک عمومی انجام میشود و مدت زمان عمل معمولا بین20 دقیقه تا نیم ساعت تخمین زده می شود، بنابراین زمان جراحی خیلی طولانی نیست.
برای کاهش خطر ابتلا به بی اختیاری روده، درمان فیستول مقعدی ممکن است چند ماه طول بکشد. نوع جراحی شما بستگی به محل ایجاد فیستول دارد. فیستول مقعدی می تواند در
ایجاد شود.
اگر فیستول زیر عضله اسفنکتر ایجاد شده باشد، جراح شما ناحیه فیستول را برش می دهد و بعد از جراحی بیمار بهپانسمان نیاز خواهد داشت.
اگر فیستول از طریق عضله اسفنکتر ایجاد شده باشد، جراح با یک سوزن مخصوص به نام “Seton stitch” جراحی فیستول مقعدی را انجام می دهد. با استفاده از این سوزن به راحتی می تواند چرک و آبسه کانال را از بین ببرد. در این روش درمانی عضله اسفنکتر برش داده نمی شود.
اگر فیستول بالای عضله اسفنکتر ایجاد شده باشد، برای جراحی فیستول مقعدی ممکن است نیاز به کولوستومی موقتباشد ولی این حالت معمول نیست و بسیار کم اتفاق می افتد. در موارد کمی ممکن است جراحی در چند مرحله صورت گیرد. اگر مقدار برش در عضله ها زیاد باشد و یا فیستول گسترده باشد احتمال جراحی چند مرحله ای وجود دارد.
این عوارض ممکن است ایجاد شود ولی الزاما تمام آنها برای بیماران ایجاد نمی شود. هر بیمار بسته به شرایط خود ممکن است تعدادی از این عوارض را تجربه کند.
در هر نوع جراحی، خطر ابتلا به عفونت وجود دارد. در جراحی فیستول مقعدی، اگر فیستول به طور کامل برداشته نشود، عفونت در مسیر کانال فیستول ایجاد می شود و احتمال دارد به سایر نقاط بدن گسترش می یابد.
در صورتیکه این اتفاق رخ دهد شما ملزم به مصرف آنتی بیوتیک هستید. اگر عفونت شدید باشد ممکن است شما مجددا به بیمارستان بازگردید و آنتی بیوتیک های قوی تری را از طریق تزریق وریدی دریافت کنید.
در موارد نادر، جراحی ممکن است به عضللات اسفنکتر آسیب برساند و باعث بی اختیاری در دفع مدفوع شود. احتمال ابتلا به بی اختیاری روده به نوع جراحی و محل قرارگیری فیستول بستگی دارد. اگر قبل از جراحی بی اختیاری روده را تجربه کرده اید، ممکن است شرایط بدتر شود. بی اختیاری بعد از جراحی فیستول مقعدی در زنان و مبتلایان به کرون بیشتر مشاهده می شود.